Bir başarı hikayesinde önemli açıklamalar….

HBR: NASCAR’da başarı, sürücü ve araba arasında nasıl paylaşılıyor?

Johnson: Yarışlarla ilgili çok fazla bilgisi olmayan insanlar, NASCAR’ın bir takım sporu olduğunu anlamıyorlar. Ben yarışta toplam 4 arabası bulunan Hendrick Motorsports için yarışıyorum. Aslında iyi takımların sahip oldukları donanımlar hep aynıdır. Her sürücüyle yarışılabilir ve her ekip de iyi bir araba üretebilir. İşin sırrı; sürücü, ekip ve ekip lideri (diğer sporlardaki baş antrenöre benziyor) arasındaki kimyada ve işbirliğinde yatıyor. Ben arabanın içinde hissettiğim duyguları ifade ederim ve ekip de bu bilgiyi alır, düzenler ve gerekli değişiklikleri yapar.

Şöhretin çoğu sürücüye atfediliyorken, takım çalışması ruhunu ekibinize nasıl aşılıyorsunuz?

Bu iş gerçekten takımla beraber hareket etmek ve onlarla bağınızı korumakla ilgili. Her hafta sonu, 15 kişiyle birlikte farklı bir piste seyahat ediyorken bunu sağlamak kolay ama bahsettiğim 15 kişi çalışanlarımızın tamamını düşününce küçük bir grup. Zira sadece arabamın üretildiği fabrikada bile 100 kişi çalışıyor. Bu nedenle diğerleriyle de ilişki kurmak için çok çalışıyoruz çünkü takım dinamiklerinin ne kadar önemli olduğunu biliyoruz.

Teknoloji ve büyük veri etkisi sizin sporunuzu nasıl etkiledi?

Bizim yarışlara yaptığımız hazırlıkları değiştirdi. Şimdi sorunları tanımlamak ve sınıflandırmak için harika araçlarımız var. Pist performansını yükselten, rüzgâr tünelleri gibi makineler edindik. Elimizden gelen her şeyi yapıyoruz bunlarla. Ama NASCAR böyle araçların çoğunun pistte kullanılmasına izin vermiyor. Yarış sırasında, bilgisayar işlevi gören kişi ben oluyorum. Arabada neler olup bittiğini anlayabilecek tek kişi benim. Bu nedenle, benim tecrübelerimi teknolojinin bize verdiği bilgilerle eşleştirmeye çalışıyoruz.

Sponsorları temsil etme işinde nasıl uzmanlaştınız?

Ekibimiz her zaman sponsorlarımıza kazandırdığımız değeri olabilecek en yüksek noktaya çıkarmaya çalışır. Annem servis şoförü babamsa ağır vasıta operatörüydü. Yani beni yarışlara götürecek imkânlara sahip değillerdi. Bu yüzden çok genç yaşta hayallerimin peşinden koşmam gerektiğini ve Amerika’da kurumsal dünyanın ilgisini çekmem gerektiğini öğrendim.

NASCAR’ın önemli isimlerinden Jeff Gordon 44 yaşında emekli oldu. Siz ne kadar devam edeceksiniz?

Ateş sönünceye, artık iş gibi gelmeye başlayıncaya kadar. Şu an 2 ve 6 yaşlarında olan kızlarımdan daha fazla uzakta kalamayıncaya kadar devam ederim. Güvenliğimle ilgili kaygılarım olursa da bu kararımı etkiler. Saniyeler içinde verdiğiniz bir karar yüzünden yaralanabileceğiniz ihtimali aklınıza gelirse, bu sizin doğru bir karar vermediğiniz anlamına gelir. 53 ya da 54 yaşında hâlâ yarışan insanlar tanıyorum ama ben o kadar uzun bir süre devam edeceğimi sanmıyorum. 24  Hours of Le Mans veya kamyonla arazi yarışları gibi farklı yarış çeşitlerine de ilgim var. Dayanıklılık ve macera sporlarını da takip ediyorum. Şu ana kadar Half- Ironman ünvanını aldım ve bir üst aşamasına da katılmayı çok istiyorum. NASCAR işinden çekilsem bile rekabetçi ruhum sonsuza kadar içimde yaşamaya devam edecek.

hbrturkiye.com

Faydalı bulduysan paylaş;